در طول پردازش، ذخیره‌سازی و استفاده، مواد پلاستیکی در معرض شرایط محیطی طبیعی یا مصنوعی قرار می‌گیرند که باعث می‌شود عملکرد آنها به تدریج بدتر شود- پدیده‌ای که معمولاً به عنوان پیری پلاستیک شناخته می‌شود. در زیر برخی از روش‌های متداول ضد پیری{2}}برای مواد پلاستیکی آورده شده است:
یک: روش‌های متداول ضد پیری{{0} مورد استفاده برای مواد پلاستیکی (مرجع)
پیری پلاستیک: ویژگی‌های ساختاری ذاتی و وضعیت فیزیکی مواد پلیمری، همراه با عوامل خارجی مانند گرما، نور، ترمو{0}اکسیژن، ازن، آب، اسیدها، قلیاها، باکتری‌ها و آنزیم‌ها در طول استفاده منجر به کاهش یا از دست دادن عملکرد می‌شود. علائم شامل زرد شدن، کاهش توده مولکولی نسبی، ترک خوردن سطح و از بین رفتن براقیت است. به طور جدی تر، کاهش قابل توجهی در خواص مکانیکی مانند استحکام ضربه، استحکام کششی و کشیدگی، در نتیجه استفاده عادی از مواد پلیمری را تحت تاثیر قرار می دهد.
این پدیده به سادگی پیری نامیده می شود. پیری می‌تواند در هر مرحله از سنتز، ذخیره‌سازی، پردازش و کاربرد نهایی مواد پلیمری رخ دهد که منجر به پایان عمر مواد و ضایعات بزرگ-می‌شود و باعث هدر رفتن منابع عظیم و آلودگی زیست‌محیطی جدی می‌شود. پیری در هنگام استفاده از مواد پلیمری حتی می تواند باعث بلایای عظیم و خسارات جبران ناپذیر شود.
بنابراین، جلوگیری از پیری مواد پلیمری به یک مشکل اجتناب ناپذیر برای صنعت پلیمر تبدیل شده است. در حال حاضر، چهار روش اصلی برای بهبود و افزایش عملکرد ضد پیری مواد پلیمری وجود دارد:
01 حفاظت فیزیکی (ضخیم شدن، پوشش دهی، کامپوزیت های لایه بیرونی و غیره) پیری مواد پلیمری، به ویژه پیری اکسیداتیو، از روی سطح ماده یا محصول شروع می شود و به صورت تغییر رنگ، گچی، ترک خوردن و کاهش براقیت ظاهر می شود و سپس به تدریج به داخل نفوذ می کند. محصولات نازک بیشتر از محصولات ضخیم در معرض شکست زودرس هستند. بنابراین، ضخیم شدن محصول می تواند عمر مفید آن را افزایش دهد.|تصویر از Baidu Images. برای محصولاتی که به راحتی پیر می شوند، می توان یک پوشش{6} مقاوم در برابر آب و هوا روی سطح آن اعمال کرد، یا می توان یک ماده مقاوم{7}}روی لایه بیرونی محصول لمینت کرد، بنابراین یک لایه محافظ ایجاد کرد و روند پیری را کاهش داد.
02 بهبود فناوری پردازش بسیاری از مواد در طول سنتز یا آماده سازی نیز پیر می شوند. به عنوان مثال، اثرات گرما در طی پلیمریزاسیون و پیری حرارتی{2}}در طول پردازش. به همین ترتیب، اثرات اکسیژن را می توان با افزودن دستگاه های اکسیژن زدا یا دستگاه های خلاء در طول پلیمریزاسیون یا پردازش کاهش داد.
با این حال، این روش فقط عملکرد مواد را در زمان ساخت تضمین می کند و فقط می تواند در منبع تهیه مواد اجرا شود. نمی تواند مشکلات پیری را در طول پردازش مجدد و استفاده حل کند.
03. طراحی یا اصلاح ساختاری مواد: بسیاری از مواد پلیمری دارای گروه هایی در ساختار مولکولی خود هستند که مستعد پیری هستند. بنابراین، با طراحی ساختار مولکولی مواد، جایگزینی این گروه های به راحتی پیری با گروه هایی که کمتر مستعد پیری هستند، اغلب می تواند به نتایج خوبی دست یابد.
04. افزودن افزودنی‌های ضد پیری: در حال حاضر مؤثرترین و رایج‌ترین روش برای بهبود مقاومت در برابر پیری مواد پلیمری، افزودن افزودنی‌های ضد پیری است. این افزودنی ها به دلیل کم هزینه بودن و عدم نیاز به تغییر در فرآیندهای تولید موجود، کاربرد وسیعی دارند. دو راه اصلی برای افزودن این افزودنی‌های ضد پیری- وجود دارد:
(1) روش افزودن مستقیم: این شامل مخلوط کردن و همزدن مستقیم افزودنی ضد پیری (پودر یا مایع) با رزین و سایر مواد خام و به دنبال آن دانه‌بندی اکستروژن یا قالب‌گیری تزریقی است. این روش ساده و آسان برای اجرا است و به همین دلیل به طور گسترده توسط کارخانه های دانه بندی و قالب گیری تزریقی استفاده می شود.
(2) روش افزودن مستربچ ضد پیری: تولیدکنندگانی که نیازهای بالایی برای کیفیت و پایداری محصول دارند، اغلب از روش افزودن مستربچ ضد پیری در طول تولید استفاده می‌کنند. مزیت کاربرد آن در این واقعیت نهفته است که افزودنی ضد پیری ابتدا در حین تهیه مستربچ از قبل پراکنده می شود و سپس افزودنی ضد پیری مجدداً در طی پردازش مواد بعدی پراکنده می شود تا به هدف پراکندگی یکنواخت افزودنی در ماتریس پلیمری دست یابد. این نه تنها ثبات کیفیت محصول را تضمین می کند، بلکه از آلودگی گرد و غبار در طول تولید نیز جلوگیری می کند و باعث سبزتر شدن و سازگاری با محیط زیست می شود.
